'depressie'
K

lees hier meer verhalen

Film online groepscursus

Verhalen delen

Lees hier de verhalen van anderen. Bij de categoriën kun je kiezen van welke leeftijdsgroep je de eigen verhalen wilt lezen.


Je eigen verhaal delen:

Je kunt ook zélf een verhaal insturen.
Let daarbij op dat je het niet te lang maakt .  Geef naast je naam (mag een 'schuilnaam' zijn) ook  je leeftijd op!


Wil je liever contact met een hulpverlender? Je kunt ons bereiken via de Mail ons of Bellen.  En...schroom niet om hulp te vragen! Lachen


Sprookjes bestaan
Woensdag 28 oktober 2015 door Liefde
terug

KOPP-kind zijn betekent niet automatisch dat je gedoemd bent een negatief leven te leiden. Soms komt alles goed!

Mijn pubertijd was een hel. Ik ben enigskind. Mijn moeder is manisch-depressief, heeft borderline, een narcistische persoonlijkheid plus een alcoholprobleem, het hele pakket dus. Ze weigerde lange tijd zich te laten behandelen door GGZ.

Op school was ik dat dikke, lelijke, stinkende meisje, met de rare kleren aan. Zij wisten niet dat ik thuis verwaarloosd werd. Dat ik niet wist hoe het hoorde in een normaal gezin.

Thuis kreeg ik nogmaals te horen dat ik lelijk was en ik stonk. Als ik huilde moest ik mezelf niet aanstellen. Ik leefde op broodjes unox en frisdrank, normaal eten was er niet in huis. Ik sliep met een stoel voor mijn slaapkamerdeur, uit angst dat mijn moeder me 's nachts iets aan zou doen. Ik kon niet weg en voelde me gevangen in huis.

Als klap op de vuurpijl deed mijn moeder een suicidepoging. Aan de ene kant voelde het als een opluchting, aan de andere kant vond ik het zielig. Iedere avond bezocht ik mijn moeder in de isoleercel van de PAAZ waar zij als een zombie voor zich uit staarde. Raar, die loyaliteit die je blijft houden voor iemand die zo destructief voor je kan zijn.

Van VWO ging ik naar VMBO. Mijn best deed ik niet op school. Waarom zou ik? Toch niemand die er om gaf. Ik was erg eenzaam. De school wist van mijn probleem, maar hielp mij niet. Ik zei dat het allemaal wel oke ging. Ik verdween het liefst op de achtergrond.

Ondanks de pesterijen, de ellende en de verwaarlozing bleef ik er in geloven dat het op een dag beter zou zijn.
Op een dag zou ik iedereen versteld laten staan en ontsnappen.

Na de middelbare school keerde het tij. Mijn decaan hielp me met het vinden van een kamer, ookal wilde ik niet uit huis wegens loyaliteit. Uit huis gaan is het beste wat ik ooit gedaan heb. Ik kreeg huisgenoten die mij leerde hoe ik complimentjes kon geven en ontvangen. Ik deed er eindelijk toe. Regelmatig kreeg ik de knuffels die ik even nodig had. Voor het eerst had ik een warm nest. Mijn leven draaide eindelijk om mij.

Mijn uiterlijk veranderde langzaam. Ik leerde hoe ik mijzelf moest verzorgen van vriendinnen en tutorials op het internet. Door aandacht aan mijn uiterlijk te besteden leerde ik ook meer van mijzelf te houden. Ik mocht er zijn.

Vanaf mijn 18e was ik compleet zelfstandig. Ik studeerde eerst op MBO, daarna vervolgde ik op HBO en werkte 12 uur in de week ernaast. Ik werkte hard, maar feestte ook hard. Ieder weekend ging ik stappen en ik genoot van een redelijk onbezorgde tijd.

Na ik mijn studie heb afgerond, werkte ik een tijdje. Na 1.5 jaar had ik genoeg gespaard voor een lange droomreis door Azie. Het ooit lelijke gepeste eendje leerde nu surfen van de knapste surfers over de hele wereld! En in het boeddhisme vond ik de rust en rouwverwerking die ik nodig had i.v.m. mijn verleden.

Nu heb ik de liefste en knapste vriend van de wereld van wie ik erg veel hou. Een leuke baan, een eigen website en een fantastische vriendenkring. Ik ben gelukkig!

Met mijn moeder heb ik minimaal contact. Ik vind het jammer. Graag had ik een voorbeeld gehad. De realiteit is dat mijn moeder een zielig hoopje mens is. Ik wens niemand haar leven toe. Ze leeft in een zwart gat en zuigt iedereen mee die te dichtbij komt.

Lange tijd was ik angstig en onzeker. Maar met behulp van mijn eigen positiviteit en hierover te praten met hulpverlening en vrienden heb ik dit overwonnen. Ik voel me niet anders dan anderen die geen ouders hebben met psychische ziekten en sta positief in het leven.

Mijn boodschap aan jullie:
- Zoek hulp. Praat met mensen die je vertrouwt. Steun kan uit een onverwachte hoek komen.
- Onze nare ervaringen maken ons ook sterk.
- Er is altijd hoop. Blijf geloven in jezelf en blijf actie ondernemen voor een beter leven.
- Zoek personen in je directe omgeving of bekendheden die je inspireren. Kortom; zoek een goed voorbeeld naast het slechte voorbeeld waarmee je dag en nacht geconfronteerd word.
- Focus je op het goede in iedere dag, ookal is het moeilijk.
- Alles in het leven is tijdelijk. Ook de slechte situaties.

Hele dikke knuffel. Ik wens hoop en liefde toe aan diegenen die het nu nodig hebben!


sluiten